نويسنده: گمگشته

نويسنده: میرزا بدبین

نويسنده: شبـــــلی

نويسنده: شاهین

نويسنده: هلندی سرگردان

نويسنده: مینا

نويسنده: نازنین

مثلآ خوب میدونن آفتابی که از باختر طلوع کنه نه موندگاره و نه گرمائی داره ،
مخصوصآ تو این دور و زمونه که همه شعار میدن : بی کول تو بی هات !! همه دوس
دارن یه جوری خودشونو قاطی آدما جا بزنن . راستش من تو این چن سال سنّم به
این نتیجه رسیدم اونایی که از ایران میرن دو دستن : یکی اونایی که به دین و ایمون
و این چیزا اهمّتی نمیدن و وقتی خارج از ایران هم بحثی در این مورد پیش میاد خیلی
راحت و بدون درد و خونریزی کنار میکشن و دستهء دوّم اونایی هستن که یه نیمچه
اعتقاداتی به دین دارن . اونا معمولآ وقتی از ایران میرن و بعد از چن وقت که دچار
دیسکو زدگی میشن و غم غربت میگیرتشون و برای تنهایی و سبک شدنشون به
دین رو میارن . البته خودم از دسته سوّمم ها
به نظر من احتیاج نبود حرفای بابای آفتابو " عینآ " نقل کنی ، چون کاملآ مشخصه که
ترکه ( یاشاسین آذربایجان ) تو شاید در این مورد زیاد سر رشته نداشته باشی ،
این یکیو بسپر به من . ما ترکا اصولآ حزب بادیم ، مثلآ اگه همین فردا پس فردا دوباره
مملکت به هم بریزه اسمامون از زلفعلی و جعفرقلی به سورنا و بردیا تغییر پیدا میکنه
با اگه یه امام تازه ای ( علاوه بر چهارده تای فعلی ) پیدا بشه ما هم در اسرع وقت
واسه بچّه پونزدهمی اقدامات لازمو به عمل میاریم تا از قافلهء اولیاء و انبیاء عقب
نمونیم ( اوه ؛ یکی منو بگیره بابا ، هنوز تو ایرانم ها ) یا اگه یکیمون بطور کاملآ اتفاقی
و از بد روزگار به خارج از ایران پرتاب بشیم سریعآ مثل آفتاب پرست ( ببخشید ،
منظورم آفتابِ داستان شما نیست ها ) تغییر رنگ میدیم .

مثلآ بجای فرشید ( fart shit ) و آرش ( A rash ) و نگار ( nigger ) احیانآ به تام و
باب و ناتالی تغییر اسم میدیم و جای پورهء سبیب زمینی احتمال قریب به یقین " تیتر
توتس " میخوریم و به دست به آب میگیم " واتر کلازت " . اصلآ ما ترکا ( و کلآ ایرانیا )
دنیای عجیب غریبی داریم .

دور از جونت یکی از فامیلا ( پای فامیلای خودمو که حق دارم وسط بیارم ؟ ) تازگیا (
حدود یه ساله ) دچار بچّه داری شدن . اولآ اونام یه مشکلی داشتن مثل پدر خانوم
احتمالی جنابعالی . ولی از بخت بد یه مأمور ترک پشت باجهء ثبت احوال نشسته
بود و قضیه با 10 هزار تومن فیصله پیدا کرد ؛ و دوّمآ یه اسمی رو بچّش گذاشته که
من هنوزم که هنوزه نمیتونم اسمشو هجّی کنم . نمیدونم چیه ، ولی تا جایی که
یادمه یه چیزی تو مایه های " اسکانیا "تلفّظ میشه . نمیدونم این چه مرضیه که گیر
ایرانیا افتاده . یکی نیس بگه بابا ، ما خودمون مگه اسم و رسم نداریم که هرچی
اسم عربیه میذارین رو بچّه های بیگناه . میرن میگردن ببینن اسم نوه عمهء پدر بزرگ
مادری همسایهء دختر خالهء دوست امام فلان چی بود که ورش دارن واسه
بچّشون . ایشالله به یاری حق من بعد هر وقت دلمون واسه اسمای ایرانی تنگ یشه
باید بشینیم شاهنامهء فردوسی رو دوره کنیم . ثبت احوال ایرانم که قربونش برم ،
توش ثبت اسم بچّه سخت تر از ریجیستر آی دی تو یاهو مسنجره . اوه ،بازم سیا 30
شد .

به هر حال با این داستانت بعد از مدتهای مدیدی که کار قشنگی نفرستاده بودی
حال کردم و یه جورایی بفهمی نفهمی منظورتو فهمیدم . اگر هم تو قسمت عاشقانه
و عارفانش نظری ندادم نه اینکه حالیم نباشه ، بلکه اصلآ بخاطر قضاوتای قشنگ
قشنگی که خانومای جاسوس ایرانی در موردم میکنن فراریم . یهو خدایی نکرده به
سر به هوا بودن و باد دادن ما تحت متهم میشم ؛ اونوقت خرو بیار و باقالی بار کن .
دوست داشتم راحت تر میتونستم نظرمو بگم ، ولی همونجوری که میدونی اجالتآ
محض زمین خوری ( شما بخونین هواخوری ) ایرانم و از دوباره محبوس شدن وشخم
زده شدن عقایدم توسط سربازان گمنام امام فلان سخت ترسان، ایشالله تامراجعت
بعدی داستان جدید نوشته باشی که بتونم با طیب خاطر و آزادی وافر نقدت کنم .
و در ضمن Meine rechnung bitte ؛ البته Ich spreche nicht deusch ها ، ولی
میفهمم که Geben sie mir bitte zwei karten feur concert یکی از قشنگترین معنا
هارو برام داره و وقتی پلیس بهم میگه Sicherheitsgurte anschnallen ینی احمق !
دوباره یادت رفت .

نويسنده: -) سامـان

د-: ممنون شاهین جان! بازهم به تو دوست قدیمی که قوَت‌قلبی شدی برای نویسنده‌ای دل‌شکسته! د-;

منم نمی‌دونم چرا کسی اینبار نقدی بر داستان نداشت (منهای دو-سه‌تا از دوستان)!؟ فکر کنم شایعهٔ تعطیلی وبلاگ، مغز همه رو تعطیل کرد!!؟ پس از داستان «چارچوب»، و اون نظرات بی‌بدیل خوانندگان، انتظار داشتم که این روند ادامه پیدا کنه. ولی چنین نشد و سردی جایگزین شد. البته بی‌نظمی نویسنده در بروز کردن تارنما، مهمترین دلیل این بی‌تفاوتی بود؛ بنابراین جای گله نیست. د-:

دربارهٔ ادبی‌مرد و ادبی‌زن، باهات چندان موافق نیستم. بنظرم داستانها بایست دسته‌بندی بشن. همهٔ داستانهای اجتماعی، سیاسی، شعری (رمانتیک)، و ... نباید در یک گروه همگانی ِ«ادبی» گنجانده بشن.
از هنگام شروع این تارنما، همزمان با مطالعهٔ نوشته‌های نویسندگان اینترنتی، نزدیک صد داستان کوتاه از نویسندگان متفاوت رو مطالعه کردم. کارها خیلی تفاوت دارن، ولی متاسفانه همگی در یک کتاب (همیان ستارگان) جای داده شدن. سبک ادبی تنها معیار این اختلاف نیست؛ حرفی که نویسنده برای گفتن داره بیش از همه تمییز دهندهٔ کارهاست. از میان این صد داستان، تنها نزدیک ده داستان نوشته‌هایی بودن که حرفی برای زمان خود داشتن. من با این ادعا که می‌گویند برخی برای نسل فردا می‌نویسند، به شدت مخالفم. حرفی که امروز فهمیده نشه، فردا هم فهمیده نخواهد شد؛ و اگر شد، به یقین آنچنان نشد که خود نویسنده می‌خواست. حتی اگر این نوشته‌ها «آسمانی» باشن!


پیرامون سرانجام این داستان، تنها اشاره می‌کنم که در بیشتر نوشته‌های جهـاد، سخنان دوپهلو نقش ویژه‌ای دارن. بنابراین پیشنهاد می‌کنم نوشته‌ها رو دست‌کم دوبار، و هربار از یک دید کاملن متفاوت نگاه کنی. برای نمونه چرا فکر نکردی که آفتاب از روی گرمی و صمیمیت راوی، و برای زنده‌نگه‌داشتن یاد اون شب، نام بچه‌ش رو مهدیه گذاشته؟!

نمی‌خوام بیشتر ازین پیچده‌ش کنم. هلندی‌سرگردان حق داره که بگه انتهای داستان غافاگیرکننده نبود. بنظر خودم هم یه چیزی در سطرهای پایانی کم بود!

بهرحال مانند همیشه، به نقاط اوج داستان پی بردی (البته بخشهای دیگر نیز توسط چند تن از دیگر دوستان بیان شدن).

بازم از توجه‌ات ممنونم؛
من هم امیدوارم که دست‌پر برگردم.

بزودی نظرم رو نیز دربارهٔ نوشته‌ات خواهم نوشت. و بسیار خوشحالم که هنوز روی‌خط هستی! د-;

نويسنده: دل معصوم الهه

د-: آخیــش! سرانجام یکی پیدا شد که بفهمه «پارچه» هم این وسط معنی‌دار بود! وگرنه چه لزومی داشت افزون بر ضرب‌المثل، راوی هم «پارچه‌فروش» باشه؟!

درسته مهربان‌نازنین! همونطور که هلندی‌سرگردان هم یجورایی اشاره کرد، «شهتاب» یه نوع تقابل سنت و مدرنیته‌ست. نمی‌دونم، شاید اگه داستان رو کوتاه نکرده بودم، خیلی چیزها ساده‌تر فهمانده می‌شدن. گرچه از سوی دیگه گمان می‌کنم، اگر چنین بود، شاید برخی مسایل درهم ادغام می‌شدن و از چشم می‌افتادن.

تفاوت دیدگاه «ایرانی‌»‌های شرق و غرب رو خیلی خوب اومدی. عرفان رو خوب می‌شناسی. و می‌دونی که «اصل» کجاست.
ولی نکته‌ای که برای تو عجیبه، و فکر می‌کنم پرسش شاهین هم بود، و برای هلندی نیز گنگ بود، همین انتهای داستانه؛ یعنی انتخاب نام «مهدیه»! بنظرم تو بگونه‌ای دیگه کمی به رای خودت داستان رو رنگپذیر کردی. گرچه از این رنگ جدید خیلی خوشم اومد، و هیچ چیزی دُژ آن نیست که نپذیرمش، ولی بیا و داستان رو از دید بیشترینها نگاه کن! از دید اونهایی که «اصل» رو در جای دیگری می‌بینن. از دید اونایی که تنها انتهای ساقه رو که در خاک شده، بهشون نشون دادن؛ و ریشه رو هرگز ندیدن!؟

آفتاب هرچند مدت بیشتری در اروپا بوده (یعنی علی‌رغم اروپایی‌شدنش)، اما متولد سرزمین دیگری‌ست. سرزمینی که «امروز» نامش، مردمش، و رهبرانش، تنها تداعی‌کنندهٔ یک چیزه! «شیعه»! شیعهٔ دوازده(-/+۱)‌امامی!؟

قهوه‌خونه می‌تونه جایی برای گفتگوی تمدنها باشه؛ ولی نخست بایست تمدنها آنچنان که بودن شناسانده بشن.

خیلی ممنونم نازنین جان! نمی‌دونی چقدر خوشحال می‌شم وقتی می‌بینم نکته‌هایی که برای برخیشون ساعتها فکر کردم و پاک کردم و دوباره نوشتم، فهمیده می‌شن؛ و یا تلاش می‌شه که فهمیده بشن. و گاهی حتی بیشتر از اونچه که من از یک واژه بیرون می‌کشم، خواننده معنی بیرون می‌کشه! مثل «استریژ» و «بشوروببوش» تو! د-‌‌:

تو رو خودآ بازم ازون کارایی که امروز داشتی می‌کردی بکن؛ تا به کشفیات بیشتر برسی! د-;

---